Ulica Wiejska

    Jeszcze w latach 20. XX wieku Hel był przykładem prawie idealnej ulicówki, z budynkami regularnie ustawionymi po obu stronach tej jedynej arterii. Przywrócona w roku 1992 jej przedwojenna nazwa: "Wiejska" (wcześniej nazywała się ulicą gen. Waltera), wywodzi się z okresu, gdy po utracie w roku 1872 praw miejskich Hel stał się na blisko 100 lat osadą wiejską. Lokacja miasta wzdłuż wyniesionego po stronie zatokowej Półwyspu, 600-metrowego wału wydmowego tworzącego obecnie oś ulicy, miała miejsce w X V wieku. Nastąpiła ona w momencie powolnego upadku Starego Helu, pierwotnej osady, która znajdowała się około 1,5 kilometra na północ od obecnej miejscowości, w miejscu zajmowanym dziś przez port Marynarki Wojennej. Nowe miasto starano się ulokować w bezpiecznej odległości od brzegu, ale i tak okazało się, że już w XIX wieku, spiętrzone przez sztormy wody dosięgły zabudowań miasta, niszcząc także w roku 1863 front kościoła ewangelickiego i podmywając jego wieżę. Ograniczona długością waha wydmowego przestrzeń, na której lokowano budynki, zmusiła helan do wprowadzenia ścisłych zasad obowiązujących przy wznoszeniu domów.
Reprezentacyjnym frontem, skierowanym ku ulicy, była zawsze wąska ściana szczytowa, w której centralnie umieszczano drzwi. Pomiędzy budynkami zachowywano wąskie przejścia, pozwalające na komunikację pomiędzy ulicą a brzegiem. Rozdzielenie budynków miało zapobiegać także - w wypadku pożaru - przenoszeniu się ognia. Taki obraz ulicy Wiejskiej to już oczywiście przeszłość. Większość drewnianych domów rybackich uległa zburzeniu podczas wojny lub rozebrano je, by wznieść na ich miejscu murowane, wygodne pensjonaty. Poprowadzenie asfaltowej jezdni zmieniło całkowicie dawny, osiowy układ przestrzenny ulicy, na której środku rosły kiedyś dające cień lipy, otoczone podporami do suszenia sieci i ryb oraz znajdowały się studnie lub pompy umożliwiające czerpanie podskórnych wód.
22 czerwca 2001 przed budynkiem mieszczącym obecnie Leśnictwo Hel odsłonięta została pamiątkowa tablica upamiętniająca żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza, wsławionych podczas Obrony Hclu we wrześniu 1939 r. W budynku tym do 2 października 1939 r. mieściła się dawna siedziba KOP.

Opracowano na podstawie "Przewodnik po Helu"